Fietsen in Turkmenistan(april 2006)

27 april 2006

2006-04-27- Geen zin om 's ochtends te wachten tot ik misschien wel eens opgehaald zou kunnen worden voor een rondje door de bazar, dus heft in eigen hand genomen, en na eerst nog even op de foto gegaan te zijn met mevrouw hotel, ga ik zelf opzoek. Heb nog anderhalve dollar in Manat, en die wil ik even uitgeven voor ik de grens over ga. Dat blijkt makkelijker gezegd dan gedaan; een kilo rijst, een kilo koekjes en een halve kilo suiker later, heb ik nog steeds een dollar over..

Turkmenabat uit is een spectakel. Je waagt je in een soort van doolhof van achteraf straatjes, waar geen bordje te bekennen is. Zodra je vragend om je heen begint te kijken, begint iedereen echter spontaan een bepaalde richting uit te wijzen (ook als je niet kijkt trouwens), dus bordjes heb je eigenlijk niet nodig.

De wijzende Turkmenen brengen me naar een soort van pontonbrug. Even vrees ik nog dat ik tol moet gaan betallen, net nu ik met veel moeite mijn geld heb weten uit te geven, maar dat blijkt gelukkig niet het geval. De brug dobbert alle kanten op, en tussen de vrachtwagens door is er af en toe meer dan een centimeter of twintig hoogte verschil te bekennen..

Slingerend over kleine landbouwweggetjes worden tien kilometers twintig, maar blijken in werkelijkheid veertig voordat ik me een paar checkpoints later bij de grens mag melden. Dan blijkt er een probleem. Ik had me geregistreerd moeten hebben bij de OVIR, iets wat normaal alleen voor mensen met een toeristenvisum nodig is. Aangezien ik echter langer dan vijf dagen in het land ben verbleven scheen dat voor mij ook nodig geweest te zijn. Na verschillende tripjes op en neer naar de commandant, mag ik toch gaan en rijd ik na een ruim anderhalf uur op weg naar de Uzbeekse grens.

Daar kom ik voor een gesloten hek te staan; lunchpauze. Een slaperige geheumeurde douanebeambte blaft me toe hoe ik mijn aangifte in het Russisch moet invullen, en de rest van de officials heeft enkel norse blikken op voorraad. Uiteindelijk toch een glimlach van beambte nummer zoveel, een extra stempel, en 'welcome to Buhara'.

Door een lege weg langs een natuurgebied zet ik mijn weg voort. Net als de gedachte op komt dat de wegen toch wel een beetje beter zijn dan in Turkmenistan, houdt de weg op, en gaat over in een berg steenslag.. Gelukkig van korte duur, en daarna weer redelijk glad. Ik word vergezeld van een local die onderweg is van werk naar huis. Later kom ik meer van dergelijke personen tegen; fietsen is duidelijk populair in dit deel van Uzbekistan. Wel heb ik af en toe het idee dat de mensen hier wat geslotener zijn dan in het buurland.

Wind mee en doorbikkelen, en netjes ruim voor zonsondergang, ben ik dan in Buhara. Een van de grote steden langs de Zijde Route, en natuurlijk ook de geboorteomgeving van Ibn Sina. Genieten en snel nog wat foto's, maar wel duidelijk weer een touristtrap. Binnen twee minuten ben ik dus weer afkomstig uit Caspia.

Er heeft een behoorlijke inflatie in hotel prijzen plaats gevonden, dus uiteindelijk neem ik voor veertien dollar per nacht intrek bij Fatima, maar hier wel duidelijk waar voor geld. Nog een biertje in het park tot in de vroege uurtjes, en dan tussen de lakens.

Voetnoot: Naar Bukhara (Oezbekistan). Afstand 142km, totaal 10629km.


Comments have been disabled


Foto's

Bij dit verslag zijn de volgende foto's geplaatst:

Sitemap

U heeft inmiddels al een behoorlijk stuk over de site rondgefietst. Als u op de kaart kijkt ziet u dat zich op het onderstaande punt bevindt:


Colofon

Fietsen.in is geproduceerd door Eelco Weijmans, en bevat beeldmateriaal en teksten die aan zijn hand vervaardig zijn. Op deze publicatie berust copyright. Het zonder uitdrukkelijke schriftelijke toestemming van auteur reproduceren van enigerlei media aanwezig op deze site is dan ook uitdrukkelijk verboden.

Om meer over de auteur te weten te komen of contact met hem te zoeken kunt u onderstaande links gebruiken: