Fietsen in Iran(maart - april 2006)

4 april 2006

2006-04-04- Ik regel een treinticket en hang nog wat rond in het foto district en een lawaaierig internetcafe, om tegen het einde van de middag terug naar het fotoarchief te gaan. De mevrouw die ons gister ook hielp, blijkt nog steeds niet helemaal te snappen waarnaar we nou precies opzoek waren, en laat me een serie 'vakantie kiekjes' op haar pc zien. Nee dankje, die kan ik zelf ook wel maken.

Dat ik graag een foto, liefts zwart-wit, wil, die bijvoorbeeld een typische Iraans straatbeeld weergeven, krijg ik maar niet duidelijk. Toevallig komen we langs een aantal foto's van rond de revolutie, nu bijna 30 jaar geleden, met daarbij precies de foto die Miha gezocht zou hebben (een paar jong soldaten, die op een tank zitten, die door de straten van Teheran rijdt, en waarvan de voorste trots een portret van de imam laat zien), maar ja, Miha zit inmiddels in Mashad, dus dat is weinig zinvol.

Uiteindelijk laat ze me een fotoboek 'Born in prison' zien van de Iraanse fotograaf Ahmad Nateghi. Foto's gemaakt in Amsterdam en Duitsland, prachtig zwart-wit, en zoals hij de essentie en uitdrukking van mensen weet vast te leggen, in een woord gewoon 'wow'. Typische beelden die precies Amsterdam zijn, een kauwgom herkauwende hoer met een totaal lege blik in een bushokje in de Marnixstraat, gewoon prachtig. Dat moet hij vast ook wel met Iran kunnen. Nu dus alleen nog duidelijk maken dat ik meer werk van deze fotograaf wil zien.

Het duurt even voordat ze me door heeft, maar dan blijkt er geen enkel probleem meer. De beste man is namelijk enige tijd de baas geweest van het foto instituut, blijkt een goede vriend, en heeft zijn 'kantoor' in een groot apartement om de hoek. Even later zit ik dus met de fotograaf himself, zijn secretaresse en een grote groep jongeren die les krijgen in portretfotografie, en waarvan minstens de helft van de meisjes slinkse blikken naar mij en mijn blonde haren werpt, aan de thee, en kletsen wat. De foto's die ik graag wil zien hebben ze niet zo een-twee-drie voorhanden, maar als ik volgende kwee terugkom, ben ik meer dan welkom om een blik in de collectie te werpen.

De treinreis blijkt een heel avontuur, waarvoor zo waar ingecheckt moet worden. Niks gewoon even naar het perron lopen dus, eerst wachten tot het tijd is, dan een toestemming van de politie, door de 'gate' en naar je eigen coupe geloodsd worden. Nadat ik eerst anderhalf uur randdecoratie ben geweesd (geen bezwaar tegen) kan de student die tegenover me zit zijn nieuwsgierigheid niet meer bedwingen en brandt hij rond middernacht los in een vragenvuur. Hoewel het een hele vriendelijke jongen is, kan ik op een gegeven moment mijn slaap nauwelijks meer bedwingen en vallen mijn ogen meermalen dicht. De man die naast me zit heeft dat gelukkig door, en geeft voorzichtig aan dat het misschien tijd is om onze bedden uit te vouwen en eens te gaan slapen. Daar was ik inderdaad wel aan toe..

Voetnoot: In de trein van Teheran naar Esfahan


Comments have been disabled


Foto's

Bij dit verslag zijn de volgende foto's geplaatst:

Sitemap

U heeft inmiddels al een behoorlijk stuk over de site rondgefietst. Als u op de kaart kijkt ziet u dat zich op het onderstaande punt bevindt:


Colofon

Fietsen.in is geproduceerd door Eelco Weijmans, en bevat beeldmateriaal en teksten die aan zijn hand vervaardig zijn. Op deze publicatie berust copyright. Het zonder uitdrukkelijke schriftelijke toestemming van auteur reproduceren van enigerlei media aanwezig op deze site is dan ook uitdrukkelijk verboden.

Om meer over de auteur te weten te komen of contact met hem te zoeken kunt u onderstaande links gebruiken: