Fietsen in Iran(maart - april 2006)

27 maart 2006

2006-03-27- Gezellig met Freek en Abel aan het ontbijt, en daarna besluiten we een toeristisch fotorondje Shiraz te doen. Eerst het kasteel in en daarna langs dezelfde route die ik gister ook al gelopen heb. We genieten van de prachige blauwversierde moskeeen en de in de stront gezakte scheve toren van het kasteel.

De Iraniers genieten ook van ons, maar wij af en toe wat minder van hen. Zwart van de mensen ziet het, iedereen wil in de No Ruz vakantie naar Shiraz en Persepolis toe voor een bezoek aan het graf van beroemde dichter Hafez. Constant moeten we iedereen te woord staan en krijg we van totaal onbekenden ineens een arm om ons heen (of een dikke kont op ons schouder) omdat ze met ons op de foto willen. We lijken gedrieen alle toeristische atracties van heel Shiraz en omstreken in het niets te zetten, zo belangrijk vinden ze ons. Af en toe wel vervelend, maar goed, het hoort er bij zullen we maar zeggen.

Nadat Abel een heus huwelijksaanzoek heeft gekregen begeven we ons vanuit het park langzaam aan terug naar ons hotel, waar we Belgische Barbara en haar vriend tegen komen. Gezellig, want opgegroeid in een van de Ronde dorpen (voor de kenners, laatste dorpje voor Ninove, net voor de laatste afslag naar links de steenweg op, bij de kerk in het kommetje), dus we hebben wat om over te praten. Daarnaast zijn ze van plan morgen een dagje Persepolis te doen, en samen kunnen we misschien wel een betere taxi regelen.

Gezellig kletsend begeven we ons dus naar een restaurantje in de buurt. Freek en Abel hebben gister al getest, en het als redelijk bevonden, maar ze serveren er wel min of meer normaal eten, een uitzondering aangezien er in heel Iran eigenlijk alleen maar fastfood tenten lijken te staan.

We eten lekker alhoewel niet zo als gepland (drie soep in plaats van vier, fanta in plaats van cola, kraanwater in plaats van mineraal en zes thee in plaats van drie), maar dat mag de pret niet drukken. Wanneer we af willen rekenen wordt het echter een ander verhaal.

De eigenaar wil voor zijn toch niet al te bijzondere maaltijd ineens drie keer zo veel geld zien als op de engelstalige kaart staat aangegeven. Jammer voor hem hebben wij niet al te veel moeite met de Arabische cijfertjes, en hebben we al lang gezien dat je als je Farsi spreekt al een stuk minder hoeft te betalen dan als 'domme' toerist, dus dat zien we niet helemaal zitten. We maken hem duidelijk dat als je een prijs op de kaart zet, dat ook hetgeen is wat je dient te betalen. We tellen dus ons geld uit volgens het Engelse menu, leggen het geld neer, en gaan er van door. In andere Midden Oosterse landen niet heel bijzonder, en zelfs vrij gebruikelijk.

Buiten komen we er achter dat onze Belgische vrienden binnen achter gebleven zijn. Wij dus naar binnen, om er achter te komen dat de eigenaar hun de doorgang blokkeert omdat hij meer geld wil zien. Vervolgens laat hij iemand de buitendeur op slot gooien en dreigt hij de politie te bellen als we niet meer betalen. Graag roepen wij in koor, zeker wanneer hij de andere bezoekers van het restaurant (zonder te betalen) naar buiten begint te delegeren.

Ondertussen draait een van de werknemers van het restaurant een beetje door. Hij schreeuwt steeds maar in het Engels ons te willen helpen, maar zijn lichaamstaal doet anders blijken. Helpen vinden we prima, maar dan hoeft ie niet zo naar ons te schreeuwen, en kan hij beter eens met zijn baas gaan praten. Nadat we hem voor de zoveelste maal tot stilte hebben proberen te sissen, pakt hij in een hoek op de trap plotseling de bril van mijn hoofd af in een laffe poging mij te verblinden, en grijpt me bij mijn keel. Tegelijkertijd probeert hij op een of andere manier de tas van Abel te bemachtigen.

De baas probeert zijn vechter nog in bedwang te houden, maar het is al te laat. Ik probeer hem nog via een aantal vervelende grepen in zijn arm op andere gedachten te brengen, maar enkel met de hulp van Freek en Abel weet ik vrij te komen. Even later komt gelukkig de miltaire politie in vol tenue (kogelvrijvest en machinepistool) het pand ontzetten en kunnen we eindelijk naar buiten toe. Nog een maal probeert het vechtertje tevergeefs de tas van Abel te stelen, en weet dan in de chaos te ontkomen.

Mijn bril verkreukeld, de tas van Abel naar de klote, en een boel loze woede en adrenaline later staan we dus buiten. De politie staat aan onze zijde en behandelt ons perfect, maar spreekt helaas geen woord Engels. Omstanders bemoeien zich er ook nog eens mee, dus het is lastig duidelijk te maken wat er gebeurt is. De politie wil na wat gepreat graag dat we het middels het schudden van elkaars handen goed maken, maar dat zien we niet zitten. Wij willen een aanklacht indienen. Dat die jongen dan misschien voor zes maanden de cel in gaat? Graag, daar zou het hier een stuk veiliger van worden.

Op weg naar het buro (wat nog een hele toer blijkt) beginnen we ons af te vragen of een aanklacht eigenlijk wel slim is. De eigenaar van het restaurant kent ons hotel (vriendjes van elkaar) dus weet precies waar hij ons kan vinden, en misschien dat een officiele aanklacht een en ander alleen nog maar verder zal laten escaleren. Ik besluit dat ik hierover dus eerst even het advies van de ambassade wil horen.

Met een geleende telefoon van een van de agenten, blijkt er echter niet veel hulp geboden te kunen worden. Mevrouw van dienst weet niet wat ze met de situatie aanmoet, tien minuten later belt ze terug met de mededeling dat ze wel een tolk kan regelen (nee, die hebben we nu niet nodig), om vervolgens een kwartier later aan te geven dat we zelf moeten weten wat we doen, maar dat als het tot een zaak komt, ik waarschijnlijk tot drie keer toe moet komen getuigen. Op onze vraag over veiligheid komt ze niet een keer terug, dus echt behulpzaam is het niet, maar tegen die tijd heb ik al besloten dat het me al die moeite niet waard is.

Inmiddels is ook de restaurant eigenaar weer ergens te voorschijn gekomen (daar zaten we net op te wachten), en zodra we tegen de agenten aangeven dat we het hierbij willen laten zitten moet ik hem natuurlijk de hand schudden. De lul weigert mijn hand los te laten, blijft maar zeggen dat het hem spijt en wil mijn hoofd kussen, terwijl ik in zijn ogen al lang heb gezien dat hij er geen zak van meent.

Dezelfde avond kopen we dus nog een busticket naar Jazd toe, zo snel mogelijk weg van hier, en praten we nog lang na over wat er gebeurt is. Er volgt een lange nacht met geblokkeerde deur, en veel verdriet en radeloze verwondering.

Voetnoot: Shiraz


Comments have been disabled


Foto's

Bij dit verslag zijn de volgende foto's geplaatst:

Sitemap

U heeft inmiddels al een behoorlijk stuk over de site rondgefietst. Als u op de kaart kijkt ziet u dat zich op het onderstaande punt bevindt:


Colofon

Fietsen.in is geproduceerd door Eelco Weijmans, en bevat beeldmateriaal en teksten die aan zijn hand vervaardig zijn. Op deze publicatie berust copyright. Het zonder uitdrukkelijke schriftelijke toestemming van auteur reproduceren van enigerlei media aanwezig op deze site is dan ook uitdrukkelijk verboden.

Om meer over de auteur te weten te komen of contact met hem te zoeken kunt u onderstaande links gebruiken: