Fietsen in Iran(maart - april 2006)

26 maart 2006

2006-03-26- Opstaan gelukkig geen probleem, en na wat gesleep met mijn 'China bag' (wij Nederlanders zouden het over een 'turkentas' hebben) staat alles klaar voor vertrek. Tijdens een voorlopig laatste bruine boterham met echte Gouda kaas (geen probleem in Dubai) hoor ik buiten wat gestommel, en als ik even later ga kijken blijkt dat de taxi-chauffeur als enige tijd netjes in zijn auto zit te wachten tot hij om half zes mag aanbellen. Had me nog een beetje druk lopen maken over of ze hier in Dubai al dan niet aan zomertijd deden, maar dat blijkt gelukkig niet het geval en alles is dus goed gegaan.

Op het vliegveld een boel geregel en geklooi. Eerste rontgenpoortje wil mijn bagage niet door de security-check laten omdat mijn fiets te groot is, maar een stuk verder op mag ik bij een grotere poort gelukkig gewoon door lopen.

Vervolgens komt het hoofdbagage op me af met de mededeling dat mijn fiets ook niet in het vliegtuig mag. Bij reservering nog uitgebreid nagevraagd of een fiets een probleem was, dus ik ga in de tegenaanval. Uiteindelijk word ik doorverwezen naar de manager van Iran Air om te horen te kregen dat alles in orde is.

Twintig kilo overbagage te zwaar en vijfig euro lichter, word ik uit de krant herkend door de man die het geld in ontvangst moet nemen; iets wat later niet geheel onhandig zou blijken. Na een uur in de rij bij paspoort en security komt een van de beste beambten er namelijk achter dat ik een aantal steeksleutels in mijn rugzak heb zitten. Kun je niet mee snijden dus geen probleem leek me, maar dat mag dus niet. Of ik een en ander even in de vuilnisbak wil deponeren.

Dat zie ik dus niet zo zitten. Ik slaag er in uit te leggen hoe de situatie in elkaar zit. Ik, op weg met fiets naar ver weg, kan niet zomaar mijn gereedschap achter laten. Ze besluiten me te helpen, en ik word terug naar check-in gebracht. Mijn volle cameratas ga ik dus niet als cargo mee laten reizen, maar gelukkig heeft de meneer die me uit de krant herkende wel een mooie plastic zak voor me. Alles dus uit mijn tas en alleen mijn gereedschap erin. Zit natuurlijk al met een massa overgewicht, en mijn geld is inmiddels op, maar de extra tas mag gelukkig voor nop mee.

Door al dat geregel is de tijd inmiddels voorbij gevlogen, en zodra ik eindelijk weer aan de andere kant van de douane sta wordt er al een final call voor mijn vlucht naar Shiraz gegeven. Sprintje door de luchthaven van Dubai dus, die behoorlijk groot is, maar gelukkig nog niet de afmetingen van Schiphol heeft aangenomen.

Even later zit ik dus in een klein vliegtuigje aan het raam gekluisterd en zie ik de Persische Golf en het Iraanse landschap onder me voorbij trekken. Ruige, kale bergen met diep uitgesleten rivierbeddingen en hier en daar een paar verdwaalde bomen.

Aangekomen op Shiraz airport gaat alles stukken soepeler dan ik verwacht had. Een blik in mijn paspoort, de vraag welk hotel ik in Shiraz wil gaan bezoeken, en nog voor ik mijn Lonely Planet weer in mijn tas heb kunnen stoppen krijg ik mijn paspoort inclusief entry-stempel al weer aangereikt. Welkom in Iran!

Op de bagage moeten we in de drukke aankomst hal nog even wachten, en als een van de laatste stukken komt mijn fiets van achter de rubberen bagageflappen te voorschijn, nadat de kruiers de doos in alle mogelijke posities hebben versleept, behalve op de manier die ik met mijn gigantische 'this side up' tekens heb proberen te suggereren.

Door de douane heen gaat als een zonnetje als het grond personeel eenmaal oren heeft gekregen van mij en mijn fietstocht, en de vliegveld schoonmakers me per direkt via een zijweg om de gigantische douane rij hebben geleid.

Onder grote belangstelling in een ineens niet meer zo rustig hoekje in de aankomsthal mijn fiets weer in elkaar gezet, om vervolgens tevreden voor me uitkijkend een slok water en een boterham te nuttigen. Ik heb nog geen hap genomen, of ik word door een aantal meiden gewenkt om naast hun op een bankje plaats te nemen. Vanuit Oman weet ik dat zoiets in moslimlanden eigenlijk totaal ongepast is, dus ik bedank en eet lekker verder. Zodra ik de laatste kruimel achter mijn kiezen heb, staan ze echter binnen twee seconden voor mijn neus. Een leuk meisje van zeventien dat binnenkort ook Geneeskunde zal gaan studeren en graag haar Engels wil oefenen. Daarnaast ook voor het eerst sinds maanden dat een moslima zo maar op me af stapt om een praatje te maken. En ik altijd maar denken dat Iran zo conservatief was..

Buiten het hek van het vliegveld waag ik me in een soort van Oost-Europeese wereld. Een duidelijke zandgrond, met veel naaldbomen en berken, maar wel heerlijk groen. Daarnaast slechte hobbelwegen die bevolkt worden door een veelvoud aan vehikels die allemaal op een wonderlijke manier van het uit elkaar vallen bespaard lijken te worden.

Eenmaal in Shiraz krijg ik een eerste idee van wat No Ruz nou eigenlijk betekend. Voornamelijk heeeel veeeeel drukte. Het sterft van de mensen op straat. Zwart zien zou ook een mogelijke uitdrukking zijn geweest, zei het dat er geen burqa te zien is. Iraanse vrouwen en meiden dragen hun hoofddoeken halverewege hun haargrens en flirten onophoudelijk met alle mannen die er maar een beetje blond uitzien. Aangezien ik daarvan in de hele stad eigenlijk zo'n beetje de enige ben, heb ik het dus vrij druk. Een moslimland?

Daarnaast natuurlijk ook onophoudelijk op de foto; ik lijk als toerist een grotere atractie te zijn dan de scheve toren van de citadel of de beroemde moskeeen in de stad.

Alhoewel ik door een aantal mensen al gewaarschuwd was dat ik nooit een hotelkamer zou vinden, begeef ik me toch naar het hotel waar ik met Freek en Abel afgesproken heb, en regel daar een kamer. Vervolgens wil een jongen die ik eerder al op straat tegenkwam me wel de stad laten zien. Samen dus op pad, terwijl de zon haar mooiste lichten laat zien.

Prima stadje dat Shiraz, mooie souk, prachtige caravanserai (die om een foto in prachtig ochtendlicht vraagt), heerlijk ontspannen in de tuin van het islamitisch college en vervolgens langs twee erg heilige moskeen. De eerste is, nadat een Duits stel een aantal maansen terug iets te veel intimiteit liet blijken, eigenlijk gesloten voor buitenlanders, maar mijn gids weet nog wel een zij-ingang. Tenslotte door naar de spiegelmoskee, waarvan de muren volgeplakt zijn met spiegels van Duits en Belgisch glas. Waarom? Omdat dat lekker duur is..

Wanneer mijn gids ineens aangeeft dat hij ergens om de hoek even een bolletje hash wil gaan scoren heb ik ineens heel snel genoeg van hem. Liberale Hollander of niet, ik wil in het buitenand (en zeker in Iran) niet in de beurt verkeren van iemand die een dergelijk goedje bij zich draagt.

Na tussen de vele hamburgertenten (klaarblijkelijk het nationale voedsel van de Iraniers) een kebapzaak gevonden de te hebben, en mijn buikje rond gegeten te hebben, terug naar het hotel voor mijn welverdiende nachtrust. Terwijl ik al op bed lig, wordt er ineens op de duer geklopt. Wanneer ik met een deken om mijn middel de deur open doe, zie ik daar ineens Freek en Abel voor mijn neus staan. Had verwacht dat die pas morgen zouden arriveren, dus dat is een verassing!

Snel wat kleren aan en na mijn nieuwe brander in ontvangst genomen te hebben, kletsen we voor het slapen gaan nog even bij over het verloop van onze respectivelijke tochten.

Voetnoot: Naar Shiraz (Iran). Afstand 13km, totaal 9497km


Reacties:

  • Heee toekomstige exgenoot! Hoe gaat ie dan met je? Leuk man, al die verhalen! Doe voorzichtig en ik blijf je volgen! Groeten vanuit de sportschool waar ik achter de balie werk in Kudelstaart..!

    van Sas geschreven op 01-04-2006

Comments have been disabled


Foto's

Bij dit verslag zijn de volgende foto's geplaatst:

Sitemap

U heeft inmiddels al een behoorlijk stuk over de site rondgefietst. Als u op de kaart kijkt ziet u dat zich op het onderstaande punt bevindt:


Colofon

Fietsen.in is geproduceerd door Eelco Weijmans, en bevat beeldmateriaal en teksten die aan zijn hand vervaardig zijn. Op deze publicatie berust copyright. Het zonder uitdrukkelijke schriftelijke toestemming van auteur reproduceren van enigerlei media aanwezig op deze site is dan ook uitdrukkelijk verboden.

Om meer over de auteur te weten te komen of contact met hem te zoeken kunt u onderstaande links gebruiken: