Fietsen in Albanië(september 2005)

9 september 2005

2005-09-09- Slecht geslapen, de hele tijd drukkend warm met dreigende regen terwijl ik zonder tent in de buitenlucht lag. Gelukkig op een paar spetters na geen nattigeid gehad, maar de slaap kon ik toch niet vatten. Even voor zessen al wakker en met eerste licht maar opgestaan en ingepakt.

Terwijl ik mijn fiets naar beneden draag word ik door een van de kloosterbroeders die die honden aan het uitlaten is (?) ontdekt, maar ik doe of er niks aan de hand is, laad mijn fiets op en de beste man zegt er niets van. Wel een paar grommende honden om mee heen die uiteindelijk heel speels en onderdanig blijken te zijn, maar dat maat het pakken wat lastiger, daar ze erg geinteresseerd zijn in het lege blikje tonijn dat in mijn afvalzak zit.

Voor zevenen zit ik dus al in het zadel, en het eerste wat ik zie is de bus Bulgaren die we gister bij de grens ook al tegen waren gekomen. Toevallig.

Onderweg ontbijtn in een klein dorpje waar ik om half negen 's ochtends al een kamer aangeboden krijg (??) en dan over een drukke weg door naar Bar. Echte communistensttad, met grote nutteloze brede straten en lelijke flatgebouwen. Daarna stijl omhoog naar Dobra Voda (helaas geen waterput kunnen vinden, dus geen idee of dat waar is), en dan veranderd het landschap compeet.

De klim veranderd in een langzaam omhoog glooiende weg, het verkeer is beperkt tot een minimum, en, als je niet beter zou weten, zou je zweren dat het Zuid Frankrijk was. Wat een heerlijk verscil met dat saai, dorre Kroatische kustlandschap van de afgelopen dagen!

Op het hoogste punt, en aan het eind van het Monte Negrijnse gebergte dat onder het meer van Skhodar loopt heerlijk gepauseerd bij een bron, waar ik bijgevallen werd door een herdersmeisje met haar kudde koeien en schapen. Wanneer de beesten uitgedronken zijn, worden ze terug in hun weiland gezet, en even later komt ze vrolijk kwebbelend in haar mobieltje weer voorbij lopen. Ook hier leeft de moderne tijd dus.

Aan de andere kant realiseer ik me ineens dat er iets vreemds aan de hand is. In de dorpjes zijn minaretten verschenen! Ik rijd tussen vreemde begraafplaatsen (spitstoelopende kegels met een ei-vormig ding er op; elaas geen oto's), niet al te veel later hoor ik de muezin oproepen tot gebed, en in de supermarkten en cafes schalt de turk-pop uit de speakers. Eindelijk in moslimland dus.Een prachtige afdaling (ik overweeg de weg vanaf DobraVoda een 10 te geven), en dan sta ik ineens bij de grens met Albanie. Verbazingwekkend genoeg een erg makkelijke overgang; 10 euro 'taks' (ofwel visumkosten) dokken en ik mag er in.

Toch we een beetje gespannen rijd ik het land in. Het eerste wat me opvalt is dat het zo stil is. Totdat een paar kilometer later ineens een klein jochie met bril (hij doet me een beetje denken aan mijzelf, toen ik vroeger klein was) me een 'Hoi!' toeroept. Na hem nog velen. Ik voel me een soort van koningin, constant naar iedereen zwaaiend, en erg vergelijkbaar met Indonesie. Niet alleen de kinderen, ook de volwassenen (of eigenlijk, volwassen mannen) kijken met vol verbazing aan, totdat ik ook hun gedag zeg, en zich op hun gezict een grote glimlach ontvouwd. Het is voor het eerst deze reis dat ik me in een land zo welkom voel.

Aan het eind van de weg over een zeer gamelle houten brug met slechte weg, en op de 'snelweg' richting Tirana. Saai en recht, maar wanneer ik kilometers later afsla, weer het zelfde; hartelijkheid alom. Ondanks mijn eerdere besluit geen geld uit te gaan geven indit land (geen zin om te wisselen) kan ik mezelf toch niet weerhouden bij een fruitkraam te kiken of ik met euro's kan betalen. Daarnaast lijken een paar Leke me eigelijk toch ook wel een leuk souvernier. Ik word echter niiet helemaal goed begrepen, en wordt terugbetaald in euro's. Dat is natuuurlijk helemaal makkelijk! Betaal uiteinelijk omgerekend eigenlijk iets te veel, maar krijg een tros druiven kado, en zodra ze zien dat mijn drinkbussen bijna leeg zijn, worden die meteen van mijn fiets gehaald om ze bij te vullen.

Afgeslagen richting Macedonie, zodat ik via de kortste weg snel in Istanbul kan zijn voor een rendez-vous met Yvette, en over een zeer slechte weg door een aantal stadjes heen. Wanneer ik al bijna anderhalf uur rijd, het donker begint te worden, en het meer waar ik wilde kamperen nog steeds niet in zicht is, besluit ik toch maar eens te vragen of ik wel ben waar ik denk dat i zou moeten zijn. Nadeel van Albanie is namelijk dat er bijna nergens bordjes te vinden zijn, zelfs geen plaatsnaam aan het begin van een dorp of stad.

De Albanezen die ik mijn vraag stel snappen mij wel, maar ik begrijp hun antwoord niet. Uiteinelijk vinden ze een klein jochie van een jaar of 11 dat perfect Engels spreekt. Jammer voor mij (of eerder, voor mijn plan) blijk ik compleet de verkeerde richting uitgereden te zijn, en bevind ik me al bijna in Tirana. Oeps..

Terugrijden is op dit moment niet echt een optie, en het zelfde gelt voor doorgaan. Ik besluit op dat moment toch langs Tirana te rijden en te kijken of ik daar met Laura van albania-outdoor.com een kop koffie kan drinken. Ben er nu toch al bijna, dus dan kan ik, ondanks het feit dat ik dat aanvankelijk uit mijn hoofd had gezet, even goed nog doen.

Een slaapplaats lijkt echter een probleem te zijn. Nadat eerst mijn verhaal overmijn tent opzetten in een achtertuin een aantal keer verkeerd begrepen wordt, komt met uiteindelijk tot de conclusie dat dat geen goed idee is (it's too rough around here; geen idee of dat over het terrein of de mensen ging). Een toevallige voorbijganger wil mij ecter, als een van de weinigen, of eigelijk, de enige, wel een slaapplaats aanbieden. Nadat ik eerst nog probeer mijn tent op te zetten, maakt hij me duidelijk dat ik toch echt binnen moet komen slapen.

Meteen aan de koffie en de raki (beide erg lekker trouwens), samen met opa, en de broer van mijn gastheer en daarna macaroni maken. Omdat ik zie dat binnen de koffie op een gasbrandertje gemaakt werd, besluit ik dat ik dan beter buiten zelf mijn brander kan aanzetten. Terwij ik mijn macroni eet (dan wel weer in de eetkamer) krijg ik echter nog allemaal schalen met groente en worstjes, gebakken eieren, stukken watermeloen en schapenmelk voorgezet. Heerlijk natuurlijk allemaal, maar ik stel me bescheiden op, en neem wel van alles, maar laat ruim over. Geen idee wat hier de gewoonte is namelijk.

Heerlijk doucehn, en dan in de logeerkamer lekker slapen.

Voetnoot: Naar Thumana (Albanie). Afstand 151km, totaal 2693km


Comments have been disabled


Foto's

Bij dit verslag zijn de volgende foto's geplaatst:

Sitemap

U heeft inmiddels al een behoorlijk stuk over de site rondgefietst. Als u op de kaart kijkt ziet u dat zich op het onderstaande punt bevindt:


Colofon

Fietsen.in is geproduceerd door Eelco Weijmans, en bevat beeldmateriaal en teksten die aan zijn hand vervaardig zijn. Op deze publicatie berust copyright. Het zonder uitdrukkelijke schriftelijke toestemming van auteur reproduceren van enigerlei media aanwezig op deze site is dan ook uitdrukkelijk verboden.

Om meer over de auteur te weten te komen of contact met hem te zoeken kunt u onderstaande links gebruiken: